میلاد یگانه منجی عالم

بشریت بر همه ی

 مسلمانان خجسته باد

باز هم برادرمخیره گشته ای به دور

در نگاه خیره ات موج می زند غرور

ای همیشه منتظر...ای همیشه در خزان...

باز مثل هر زمان ایستاده ای صبور

امتداد راه را تا افق نظاره کن

قاصدی از این مسیر می کند شبی عبور

قاصدی که روشن است از دور چشم آبی اش

بیکران یک نگاه لحظه های یک ظهور...

امروز همه رو به آن روزنه ی امید چشم دوخته اند که روزی از پس پرده های غیب برون خواهد آمد و تک سوارانه به سوی ظلم و بیداد خواهد تاخت. یکه تازی که سروری و آقایی فقط و فقط برازنده ی اوست و بس.یگانه منجی عالمیان , عالمی که رو به فنا و نابودی است کجاست؟!

کجاست آن ید بیضایی که از آستین موسی گونه به دارید و زنگار از چهره ی سیاه و گل اندود زمان بروباند.

کجاست آن سرانگشت اشاره به لطف که از سر مهر پیامبر گونه اش اشاره به چهره ی قمر بگرداند و آن را به دو نیم عشق و دوستی نیمه نماید.امروز چهره ی جهان در انتظار جدایی بین حق و باطل و تیرگی و روشنایی است...

مظلومان جهان; ابراهیمی از ثلاله ی ابراهیمیان را فریاد می زنند و فریاد رسی می خواهند تا بت های طاغوتی زمان را با تبری از شهامت و ایمان بر اندازد و لبیک ((هل عطا )) را سر دهد.

من به انتظار آن روز به افق چشم دوخته ام تا از پس پرده غیبت به در آیی و همه بر این باوریم که تو خواهی آمد.

کی می آیی که باران ببارد             از هوا طعم قرآن ببارد

گل شکوفه کند با صدایت               سبز گردد زمین زیر پایت

زیر پای شما گل بروید                 روی هر شاخه بلبل بروید

کوه, دریاچه, دریا بخندد                ما بخندیم و دنیا بخندد

ناگهان لاله ها صف ببندند             چهره های پر از غم بخندند

شاپرک ها به پایت بریزند             شعر ها در صدایت بریزند

بوی اسپند و قرآن بیاید                 کی می آیی که باران ببارد

کی می آیی که دربین مردم            انتظارتو پایان بیاید

بعد از این سال هایی که خشکند      فصل سبز درختان بیاید

سفره ها بوی نان را بفهمند            دست ها آسمان را بفهمند

می شود کی تمام این جدایی؟          راستی تازگی ها کجایی؟

در کجایی که ما از تو دوریم          روز تا شب به فکرظهوریم

در کجایی که از یاد رفته               روز ها, ماه ها,سال و هفته

کاش فردا غباری ببینیم                 جاده را با سواری ببینیم

نیمه شعبان در اذهان شیعیان و محبان اهل بیت علیهم السلام, به عنوان روز میلاد نجات بخش موعود معنا و مفهوم می یابد. روز میلاد بزرگ مردی که انسانیت, ظهور او را به انتظار نشسته و عدالت برای پای بوس قدمش لحظه شماری می کند .

نیمه شعبان اگر چه شرافتش را وامدار مولود خجسته ای است که در این روز زمین را با قدوم خویش متبرک ساخته است, اما همه عظمت آن در این خلاصه نشده و در تقویم عبادی اهل ایمان نیز از جایگاه و مرتبه والایی برخوردار است...

از پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله,

روایت های زیادی نقل شده که یکی از آنها به این شرح است: شب نیمه شعبان در خواب بودم که جبرئیل به بالین من آمد و گفت : ای محمد! چگونه در این شل خوابیده ای ؟! پرسیدم : ای جبرئیل! مگر امشب چه شبی است؟ گفت : شب نیمه شعبان است برخیز ای محمد !پس مرا از جایم بلند کرد و به سوی بقیع برد, در آن حال گفت : سرت را بلند کن! امشب درهای آسمان گشوده می شوند , درهای رحمت بازمی گردند و همه درهای خشنودی, آمرزش, بخشش, بازگشت, روزی, نیکیو بخشایش نیز گشوده می شوند. خداوند در این شب به تعداد موها و پشم های چارپایان_ بندگانش را از آتش جهنم_ آزاد می کند. امشب خداوند زمان های مرگ را ثبت و روزی های یک سال را تقسیم می کند و همه آنچه را که در طول سال واقع می شود نازل می سازد. ای محمد هر کس امشب را با منزه نگه داشتن خداوند " تسبیح " , ذکر یگانگی او, یاد بزرگی او" تکبیر" , راز و نیاز با او " دعا ", نماز خواندن قرآن , نماز های مستحبی و آمرزش خواهی " استغفار " صبح کند , بهشت جایگاه و منزل او خواهد بود و خداوند همه آنچه را که پیش از این انجام داده و یا بعد از این انجام می دهد, خواهد بخشید.

امیر مومنان علی علیه السلام, در روایتی دیگر در فضیلت نیمه شعبان چنین می گوید : در شگفتم از کسی که چهار شب از سال را به بیهودگی بگذراند : شب عید فطر, شب عید قربان, شب نیمه شعبان و اولین شب از ماه رجب.

از امام صادق علیه السلام روایت شده که پدر بزرگوارشان در پاسخ کسی که از فضیلت شب نیمه شعبان از ایشان پرسیده بود فرمودند: این شب برترین شب ها بعد از شب قدر است , خداوند در این شب فضلش را بر بندگان جاری می سازد و از منت خویش گناهان آنان را می بخشد. پس تلاش کنید که در این شب به خدا نزدیک شوید.همانا این شب , شبی است که خداوند به وجود خود سوگند یاد کرده که در آن درخواست کننده ای را مادام که درخواست گناه نداشته باشد از در گاه خود نراند. این شب , شبی است که خداوند آن را برای ما خاندان قرار داده است , همچنان که شب قدر را برای پیامبر ما قرار داده است . پس بر دعا و ثنای پروردگار بکوشید که هر کس در این شب صد مرتبه خدا را تسبیح گوید, صد مرتبه حمدش را بر زبان جاری سازد , صد مرتبه زبان به تکبیرش گشاید و صد مرتبه ذکر یگانگی " لا اله الا الله " او را به زبان آورد خداوند از سر فضل و احسانی که بر بندگانش دارد همه گناهانی را که او انجام داده بیامرزد و درخواست های دنیوی و اخروی او را برآورده سازد , چه درخواست هایی را که بر خداوند اظهار داشته و چه درخواست هایی را که اظهار نداشته وخداوند بر آنها واقف است.

و در این مجال فرصت پرداختن به همه ی روایت هایی که در فضیلت شب و روز نیمه شعبان وارد شده اند نیست و گمان می کنم که روایت های یاد شده برای ارائه تصویری روشن از جایگاه بر جسته نیمه شعبان در میان شب های دیگر سال کافی می باشند.اما چنان چه در ابتدای سخن نیز گفته شد  شرافت این شب خجسته علاوه بر همه آنچه که بیان شد به اعتبار مولود مبارکی است که در این شب قدم به عرصه خاک نهاده است . وجود مقدسی که سالها پیش از تولدش مژده ی میلاد او به مسلمانان داده شده بود و شاید همه ی عظمت این شب و تکریم و بزرگداشتی که در کلمات معصومان علیه السلام از آن شده است به خاطر وجود همین همین مولود مبارک باشد. چنان که بزرگانی چون سید بن  طاووس به این موضوع اشاره کرده و بر همگان لازم دانسته اند که در این شب خدای خویش را به سبب منت بزرگی که با میلاد امام عصر علیه السلام بر آنها نهاده سپاس گویند و تا آنجا که در توان دارند شکر این نعمت الهی را به جای آورند.